Les attaques contre le savoir : une décapitation intellectuelle en direct
" Aujourd’hui fut l’un des jours les plus horribles de ma carrière universitaire. "
Ces mots sont ceux d’un professeur de l’Université des sciences et technologies d’Iran (IUST), l’une des plus prestigieuses du pays.
Le mois dernier, ce campus de Téhéran vibrait encore de la vie des étudiants.
Hier, il n’était plus que ruines : salles de classe dévastées, couloirs jonchés de débris de verre et de poussière, bureaux de professeurs incendiés.
Une étudiante en larmes a confié :
" Le bureau de mon professeur brûlait encore un peu. C’est là que j’attendais pendant ses heures de permanence. Pour poser des questions. Pour contester ma note. "
Cette même université, berceau des satellites Omid et Zafar 2, symboles de la réussite technologique iranienne, a été bombardée dans la nuit du 28 mars 2026. Une semaine plus tôt, l’un de ses professeurs, le Dr Saeed Shamghadri, spécialiste de génie électrique, était assassiné avec ses deux enfants, Mohammad et Reyhaneh, dans une frappe ciblée sur leur maison au nord de Téhéran.
Ce n’est pas un accident. C’est un schéma.
Les frappes ont aussi touché l’Université de technologie de Téhéran (Amirkabir), l’Université de technologie d’Ispahan, la Malek Ashtar University of Technology et d’autres établissements scientifiques.
Laboratoires ravagés, élite intellectuelle décimée, avenir scientifique brisé.
On a déjà vu ça en Irak après 2003 :
universités pillées, bibliothèques brûlées, des centaines de professeurs assassinés, un brain drain massif et tout un système éducatif réduit en cendres.
Dans les deux cas, ce n’est pas du dommage collatéral, c'est une stratégie : détruire le cerveau d’une nation, sa capacité à penser, à innover, à exister par elle-même.
Du savoir au pouvoir.
Des sanctions qui étranglent la recherche, aux assassinats ciblés de scientifiques, en passant par le bombardement systématique des universités : c’est le démantèlement méthodique du développement indépendant d’un pays.
On ne veut pas seulement gagner une guerre. On veut empêcher l’adversaire de se relever, de transmettre le savoir, de construire son avenir.
Ces attaques ne sont pas seulement barbares. Elles sont une déclaration de guerre à l’idée même de progrès humain.
Tandis que les bombes américaines et israéliennes visent ouvertement universités, écoles et hôpitaux, que des professeurs sont tués avec leurs enfants, une partie des intellectuels occidentaux continue de débattre tranquillement de boycotts symboliques.
Nous, on n’oubliera pas.
On n’oubliera pas les bureaux qui brûlent, les étudiants en larmes, les professeurs assassinés. On n’oubliera pas que détruire le savoir, c’est tuer l’avenir d’un peuple.
QUAND ON BOMBARDE UNE UNIVERSITÉ, CE N'EST JAMAIS UN HASARD
R H Bourahla
(el Facebook : www.facebook.com/rebecka.bourahla.5 )


Atakoj kontraŭ Scio: Intelekta Senkapigo Rekte
"Hodiaŭ estis unu el la plej teruraj tagoj de mia akademia kariero." Jen la vortoj de profesoro ĉe la Universitato de Scienco kaj Teknologio de Irano (IUST), unu el la plej prestiĝaj en la lando.
Lastan monaton, ĉi tiu teherana kampuso ankoraŭ zumis de studenta vivo. Hieraŭ, ĝi estis nenio krom ruinoj: detruitaj klasĉambroj, koridoroj plenaj de rompita vitro kaj polvo, kaj bruligitaj oficejoj de profesoroj.

Larmoplena studento konfidis:

"La oficejo de mia profesoro ankoraŭ brulis. Tie mi kutimis atendi dum liaj oficejaj horoj. Por demandi demandojn. Por kontesti mian noton." Ĉi tiu sama universitato, naskiĝloko de la satelitoj Omid kaj Zafar 2, simboloj de irana teknologia sukceso, estis bombita en la nokto de la 28-a de marto 2026. Semajnon antaŭe, unu el ĝiaj profesoroj, D-ro Saeed Shamghadri, specialisto pri elektrotekniko, estis murdita kune kun siaj du infanoj, Mohammad kaj Reyhaneh, en celita atako kontraŭ ilia hejmo norde de Teherano.

Ĉi tio ne estas akcidento. Tio estas skemo.

La atakoj ankaŭ trafis la Teknologian Universitaton de Teherano (Amirkabir), la Teknologian Universitaton de Isfahano, la Teknologian Universitaton Malek Aŝtar, kaj aliajn sciencajn instituciojn.
Laboratorioj detruitaj, intelekta elito detruita, scienca estonteco frakasita.

Ni jam vidis tion en Irako post 2003:

Universitatoj prirabitaj, bibliotekoj bruligitaj, centoj da profesoroj murditaj, amasa cerboperdo, kaj tuta eduka sistemo reduktita al cindro.

En ambaŭ kazoj, ĉi tio ne estas kroma damaĝo; tio estas strategio: detrui la cerbon de nacio, ĝian kapablon pensi, novigi, ekzisti sendepende.
De scio al potenco.

De sankcioj, kiuj sufokas esploradon, ĝis la celitaj atencoj kontraŭ sciencistoj, ĝis la sistema bombado de universitatoj: ĉi tio estas la metoda malmuntado de la sendependa disvolviĝo de lando.
La celo ne estas nur gajni militon. Tio estas malhelpi la malamikon resaniĝi, transdoni scion, konstrui sian estontecon.
Ĉi tiuj atakoj ne estas nur barbaraj. Ili estas deklaro de milito kontraŭ la ideo mem de homa progreso.

Dum usonaj kaj israelaj bomboj malkaŝe celas universitatojn, lernejojn kaj hospitalojn, kaj dum profesoroj estas mortigitaj kune kun siaj infanoj, kelkaj okcidentaj intelektuloj daŭre trankvile diskutas simbolajn bojkotojn.
Ni ne forgesos.
Ni ne forgesos la brulantajn oficejojn, la plorantajn studentojn, la murditajn profesorojn. Ni ne forgesos, ke detrui scion mortigas la estontecon de popolo.
KIAM UNIVERSITATO ESTAS BOMBARDITA, TIO NENIAM ESTAS HAZARDO.
R H Bourahla